NAKAKABAHALA NA! Duterte Supporter Humiga sa Kabaong, MAY SAYAD Talaga?

 

NAKAKABAHALA NA BA? Duterte Supporter, Humiga sa Kabaong Bilang Simbolo Umano ng "Pagkamatay ng Demokrasya"

May kasabihan na ang demokrasya ay buhay kapag malaya ang mamamayan na magsalita, magprotesta, at magpahayag ng kanilang saloobin laban sa gobyerno. Ngunit paano kung ang mismong protesta ay nagiging simbolo na rin ng lumalalang politikal na panatisismo sa bansa?

Kamakailan, naging viral ang larawan ng isang tagasuporta ng pamilya Duterte na humiga sa loob ng kabaong bilang simbolo umano ng "pagkamatay ng demokrasya" sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon.

Para sa ilan, isa itong malikhaing paraan ng pagpapahayag ng protesta. Ngunit para sa marami, isa itong nakakabahalang indikasyon kung gaano kalalim na ang pagkakahati-hati ng mga Pilipino dahil sa politika.

Sa loob ng maraming taon, nasaksihan natin kung paano naging tila relihiyon para sa ilan ang pulitika. Hindi na sapat ang simpleng pagsuporta sa isang kandidato o partido. Para sa mga pinaka-panatiko, ang bawat kritisismo laban sa kanilang iniidolo ay itinuturing na personal na pag-atake, at ang bawat aksyon ng kanilang kampo ay kailangang ipagtanggol anuman ang mangyari.

Kaya naman marami ang napapatanong: Normal pa ba ang ganitong uri ng protesta?

Kung tunay na patay ang demokrasya, bakit malaya pa ring nakapagsasagawa ng protesta ang mga kritiko ng gobyerno? Bakit malaya pa ring nakapagsasalita ang mga personalidad sa media, social media, at mga pampublikong pagtitipon? Bakit nagagawa pa ring kondenahin ng mga mamamayan ang administrasyon nang hindi agad ipinakukulong?

Hindi nangangahulugan na perpekto ang kasalukuyang sistema. Maraming isyu ang dapat talakayin at punahin. Ngunit ang paghiga sa kabaong upang ipakita ang "pagkamatay ng demokrasya" ay maaaring hindi na makatulong sa matalinong diskusyon. Sa halip, mas lalo lamang nitong pinapalalim ang emosyonal na politika at ang kultura ng pagkakampi-kampi.

Mas nakababahala rito ang tila lumalaking bilang ng mga taong handang gumawa ng kahit anong dramatikong aksyon upang ipagtanggol o isulong ang kanilang panig sa pulitika. Unti-unting nawawala ang debate batay sa katotohanan at ebidensya, at napapalitan ito ng emosyon, propaganda, at panatisismo.

Ang Pilipinas ay nangangailangan ng mga mamamayang kritikal mag-isip, hindi mga tagahanga na bulag sa pagkakamali ng kanilang mga iniidolo, at hindi rin mga kalabang bulag sa anumang mabuting nagagawa ng kabilang panig.

Sa huli, ang tunay na panganib sa demokrasya ay hindi lamang ang mga nasa kapangyarihan. Maaari rin itong manggaling sa mga mamamayang mas pinipiling sambahin ang mga politiko kaysa suriin ang katotohanan.

At marahil, iyon ang mas malaking tanong na dapat nating pag-isipan: Patay nga ba ang demokrasya, o ang kakayahan nating mag-isip nang malaya at makatuwiran?